andre

Verstoten door zijn ouders, opgenomen in de Shelter

Wat doet het met een kind als het niet gewenst is door beide ouders? Enorm veel, blijkt uit het verhaal van André Geleyns uit België. Hij woonde onder meer in een weeshuis, een psychiatrische instelling en een jeugdgevangenis. Jaren later werd de Shelter zijn thuis.  Bekijk hieronder zijn verhaal.

 

Lees hieronder het uitgebreide verhaal van André:

 

‘Mijn ouders wilden mij niet en hadden geen tijd voor mij. Ze waren te druk met het opbouwen van hun eigen leven. Daardoor heb ik de eerste drie jaar van mijn leven in een weeshuis gewoond. Daarna heb ik bij familieleden gewoond, onder meer bij mijn grootouders. Pas toen ik vijf jaar was, kwam ik thuis, maar ik vond het heel moeilijk om mijn ouders te aanvaarden als mijn ouders. Ik kreeg ook geen liefde thuis. Speciale dagen, zoals verjaardagen, kerst en oud en nieuw, werden allemaal niet gevierd. Iedere dag was gewoon een normale dag.’ 

'Op de leeftijd van twaalf ben ik voor het eerst weggelopen van huis. De hele nacht bracht ik door op straat.'

 

Weggelopen
‘Dit alles heeft ertoe geleid dat het ontzettend uit de hand liep toen ik tiener was. Op de leeftijd van twaalf ben ik voor het eerst weggelopen van huis. De hele nacht bracht ik door op straat. Een jaar later raakte ik aan de drank. Ook begon ik met vechten. Dat duurde tot mijn zestiende. Toen vond de jeugdrechtbank het welletjes en verplichtte mijn vader om zijn ouderschap uit handen te geven. Toen deze rechtbank de volledige zeggenschap over mij kreeg, heeft men mij meteen in een psychiatrische instelling geplaatst en zware medicaties gegeven, zodat ik rustig bleef. Na twee jaar werd ik overgeplaatst naar een jeugdgevangenis. Daar kwamen ze tot de conclusie dat ik nooit medicatie had mogen hebben. Maar ja, dat was ondertussen wel gebeurd en het heeft heel wat aangetast, zowel lichamelijk als psychisch. Uiteindelijk heb ik twee jaar in die gevangenis gezeten. Ik deed daar heel veel aan sport, zodat ik nieuwe energie kreeg, dus uiteindelijk heb ik het daar niet heel slecht gehad. Toen ik 21 jaar werd, besloot men dat ik terug naar huis kon om bij m’n vader te gaan wonen. Daar heb ik anderhalf jaar gewoond. Ik moest werken voor een vriend van hem die in de scheepvaart zat; het geld dat ik verdiende moest ik allemaal afstaan aan mijn vader. Na anderhalf jaar werken gaf ik het op. Ik heb het huis verlaten, het werk stopgezet en daarna ben ik op mijzelf gaan wonen. Ik leende zevenduizend euro van de bank om van te leven, maar dat heb ik binnen een paar maanden tijd verbrast. Ik begon met inbreken en stelen om aan geld te komen en kwam opnieuw in contact met de politie. Halsoverkop ben ik gevlucht naar Amsterdam, ik was toen 22 jaar.’

Drugs
‘In Amsterdam heb ik zes maanden op straat geleefd. Daar raakte ik aan de softdrugs. Omdat ik ook nog steeds verslaafd was aan alcohol, was ik alle dagen onder invloed. Na zes maanden werd ik door de sociale dienst teruggebracht naar Gent; ik werd geplaatst in een tehuis voor daklozen. Daar probeerde ik mijn leven op te pakken, maar dat ging zo slecht dat ik nog een aantal keren in de psychiatrie belandde wegens overmatig alcohol- en softdrugsgebruik. Drie jaar later ging ik opnieuw naar Amsterdam. Daar heb ik anderhalf jaar gewoond en gewerkt. Maar omdat ik volledig was uitgeput door het continue gebruik van alcohol en softdrugs, besloot ik terug te gaan naar België, waar ik me liet opnemen in een psychiatrische instelling. Daar stortte ik helemaal in: mijn hele lichaam blokkeerde en al mijn spieren stonden volledig gespannen. In die instelling ben ik gestopt met alcoholgebruik, maar ik bleef softdrugs gebruiken. In diezelfde periode leerde ik een vriendin kennen en ik heb een tijdlang een relatie gehad met haar. Het was relatief een goede tijd: ik vond weer werk en we gingen soms samen op vakantie. Maar na die zes jaar verliet ze mij en binnen twee tot drie maanden was ik opnieuw totaal uitgeput. Ik zag het leven niet meer zitten en kreeg steeds vaker negatieve gedachten over het leven. Ik had geen vrienden meer, stootte iedereen van me af en riep geesten op. Ik stond op het punt om deze wereld te verlaten. Op dat moment heb ik me weer laten opnemen in een psychiatrische instelling, ik was toen 35 jaar oud. Toen zeiden de dokters dat ik lichamelijk en geestelijk zo uitgeput was dat ik niet meer in staat was nog iets te doen in het leven: medisch werd ik volledig afgekeurd. Ik zat op een gesloten afdeling waar ik volledig vrij was, ik hoefde zelfs geen therapieën te volgen. Ik ben daar geweest tot m’n veertigste. Op een dag vroeg ik me af: wat doe ik hier nog? Ik besloot opnieuw terug te gaan naar Amsterdam om daar een nieuw leven te starten. Ik zag het niet zitten om de rest van mijn leven in een psychiatrische instelling te zitten.’ 

'Ik zag het niet zitten om op mijn veertigste de rest van mijn leven in een psychiatrische instelling te zitten'

 

Shelter
‘Nog diezelfde dag ben ik vertrokken naar Amsterdam. Daar aangekomen ben ik van het ene naar het andere hotel gegaan, maar dat was zo duur dat ik dat niet kon blijven doen. Ik besloot naar de Shelter te gaan, dit hostel kende ik van de vorige keer dat ik in Amsterdam was. Toen ik er aankwam, boekte ik direct een maand verblijf. Tegen de medewerkers zei ik: “Ik wil niets te maken hebben met jullie God. Het enige wat ik wil is mijn bed en dat je me met rust laat.” Dat deden ze. In het daklozenhuis van de Broeders van Liefde in Gent hoorde ik namelijk voor het eerst over Jezus, maar ik had er niks mee. 

Op kerstavond werd er door de Shelter een gratis maaltijd aangeboden aan de gasten. Ik was de eerste die aan tafel zat en ik zat kennelijk aan de verkeerde kant van de tafel, want ik zat alleen. Ik zag niets anders dan mensen die lachten en plezier hadden en een goede tijd met elkaar hadden. Niemand sprak tegen mij, de hele avond niet. Dat deed mij wel pijn. Aan het einde van de avond stond een van de managers op om naar huis te gaan. Ik stond ook op, liep naar de manager toe en vroeg: “Wat moet ik doen om christen te worden?” Die manager (Jan de Visser, red.) schrok zich een bult, dus ik vroeg nogmaals: “Wat moet ik doen om christen te worden?” Hij stelde voor om eerst te gaan slapen, dan konden we de volgende dag hierover doorpraten. De volgende dag sprak ik hem direct aan. Hij zei dat hij eerst nog wat moest afmaken, daarna zou hij langskomen. Ik heb anderhalf uur gewacht, maar had nog niets gehoord. Ik besloot poolshoogte te nemen bij de receptie. Ik heb uiteindelijk tot twee uur ’s middags gewacht totdat ik hem kon spreken. Toen zei hij: “Ben je nog altijd geïnteresseerd?” Ik zei: “Ja, anders zat ik hier niet.” Toen ben ik met hem naar een aparte ruimte gegaan om het gesprek aan te gaan. 


Dat was de eerste keer dat ik alles van mijn leven vertelde aan iemand die ik niet kende. We hebben ongeveer twee uur gepraat over mijn leven. Jan de Visser vertelde mij over Jezus, Wie Hij was en wat Hij gedaan heeft. In de drie maanden die volgden leerde ik steeds meer over Hem door de bijbelstudies in de Shelter en door vragen te stellen aan mensen om mij heen. 
Aan het einde van het gesprek vroeg Jan of hij er iemand bij mocht halen om voor mij te bidden. Ik vond dat prima. Ze zeiden: “We gaan voor jou bidden en daarna mag je zelf bidden.” Maar ik wist helemaal niet hoe ik moest bidden. Toen ik aan de beurt was, sloot ik m’n ogen en sprak ik voor het eerst tot God. Ik heb ongeveer een kwartier met God gepraat. Daarna begonnen zij weer met bidden en toen werd ik geëmotioneerd. Maar ik zag het niet zitten om te huilen, want mannen huilen niet, vond ik toen. Ik heb me ingehouden tot het moment dat ik echt niet meer kon. Toen barstte ik uit in tranen, zo hevig dat het net leek alsof ik voor het eerst in mijn leven echt kon huilen. Ik had nog nooit zo gehuild als op dat moment, het duurde wel twintig minuten. Het voelde zo goed dat ik eindelijk een keer kon huilen. Uiteindelijk stopte ik en ik voelde me zo blij en zo vrij. Ik had geen last van pijn, ik voelde me volledig vrij van alles! Omdat ik zo dankbaar was om wat de mensen van de Shelter hadden gedaan, bood ik aan om een maand gratis te werken als schoonmaker. In die periode hebben we een aantal gebedssessies gedaan om al het kwaad en alle negatieve gevoelens uit m’n lichaam te laten verwijderen. Dat is ook gebeurd.’ 

 

'Ik vond het zo bijzonder dat God het zag zitten met mij, na alle slechte dingen en al het kwaad dat ik had gedaan'

 

Dopen
‘Op een gegeven moment wilde ik gedoopt worden, zodat ik mijn oude leven kon afleggen en mijn nieuwe leven met God kon leven. Het was een heel mooie dienst, want alle stafleden en managers waren aanwezig bij mijn doop, dat was heel bijzonder. Ik vond het zo bijzonder dat God het zag zitten met mij, na alle slechte dingen en al het kwaad dat ik had gedaan. Ik bedoel: ik heb zoveel mensen pijn gedaan, maar ook mezelf veel pijn en verdriet aangedaan. En dat God het dan toch ziet zitten met mij, dat vind ik een wonder. Ik mag zoveel betekenen voor mensen die vandaag de dag in de problemen zitten. Voor hen mag ik er zijn en ik kan ze laten zien dat er zoveel meer is in het leven. Er is een leven in vrede voor ons weggelegd, als je maar gelooft dat God er voor jou is en dat Jezus Zijn leven heeft opgegeven om ons leven te schenken. Dat is zo prachtig. Jezus is mijn Redder. Hij heeft mij gevonden en mij volledig genezen en vrijgesteld van allerlei demonen en geestelijke en lichamelijke pijnen. Hij heeft mij alle dagen van mijn leven lief. Al ben ik niet dicht bij Hem, Hij is er altijd. Ik kan op Hem terugvallen en op Hem vertrouwen. Hij heeft de weg voor mij uitgestippeld en ik mag mooie dingen doen voor Zijn Koninkrijk.’

 

De Shelter

De Shelter heeft twee hostels in het centrum van Amsterdam: een in het Red Light District, de Shelter City, en een in de Jordaan, de Shelter Jordan. Door gastvrijheid wil de Shelter aan 40.000 reizigers per jaar het evangelie van Jezus Christus uitdragen in woorden en daden. Meer info: www.youthhostelministry.org

 


 

Terug naar boven

thdv.nl gebruikt cookies op de website. Analytische cookies laten ons geanonimiseerd zien hoe men de website gebruikt. Met die inzichten verbeteren we thdv.nl. Lees hier meer